Ik zag Fenne voor het eerst vorig jaar januari. Een meisje van 13, ze heeft vaak buikpijn en wil niet altijd eten.
Stilletjes komt ze binnen. Haar fijne gezicht grotendeels weggestopt onder haar lange haar.
Ze gaat zitten en we beginnen met praten. Fenne is een gevoelig meisje. Voor sfeer, vriendinnen, omgeving, voeding.
Als er teveel prikkels zijn, er meidengedoe is, of ze iets verkeerd eet: haar buik reageert. Vrijwel direct.
Dit vindt ze vervelend. Soms is de buikpijn zo erg dat ze niet naar school kan. Een korte tijd kon ze zelfs helemaal niet naar school. Op het moment dat ik haar voor de eerste keer zie gaat ze halve dagen naar school. Gelukkig werkt haar school mee, en geeft dit geen extra stress.
Ik leg uit dat haar buik haar kompas is. Kinderen die veel buikpijn hebben zijn geen vrienden met hun buik. Terwijl het helpend kan zijn op een andere manier naar de signalen van je buik te luisteren.
Wat vertelt je buik je? Wat kan je zelf doen?
Waar zit je ademhaling? Voelt het rustig in je lichaam, of voel je vaak veel stress?

Hier hebben we het over in onze gesprekken. En belangrijker, laat ik het haar ervaren met oefeningen en creatieve opdrachten.
Thuis gaat ze door met de oefeningen.
Na verloop van tijd komt ze meer in haar kracht. Ze heeft weer de regie over haar leven en lichaam terug en dat geeft zelfvertrouwen.
Tijdens onze laatste afspraak vertelt ze trots dat ze weer hele dagen naar school gaat. De buikpijn is bijna helemaal over. Heel soms heeft ze er nog last van, maar weet nu wat ze er zelf aan kan doen.

Wil je meer informatie over wat Kinderbuik&co, het ziekenhuis voor kinderen met buikklachten kan doen? Neem dan een kijkje op www.kinderbuikenco.nl

*ivm privacy…..uiteraard is Fenne niet haar werkelijke naam*